شخصیت هیستریونیک (نمایشی)

شاید در یک میهمانی یا مکان عمومی با فردی مواجه شوید که برای جلب‌توجه دست به کارهای غیرعادی زده است؛ مثلا لباس‌های عجیب و غریب پوشیده، آرایش زننده‌ای دارد یا با صدای کارتونی و فیلمی صحبت می کند… خلاصه سعی دارد به هر شیوه‌ای دیگران را شیفته خود کند.

برای این بیماران «دنیا تماما صحنه است». زیر آن مانند «ستاره سینما» در روابط با اشخاص نقش بازی می‌کنند. در برخود با این افراد «صحبت‌های پر آب و تاب و جلب توجه کننده» مکرر دیده می‌شود. آنها هر چیزی را مهمتر از آنچه که واقعاً هست، جلوه می‌دهند.

این افراد دارای هیجانات شدید و زود‌گذر هستند. بیان اغراق‌آمیز هیجانات مشخصه این افراد می‌باشد. رفتار پر زرق و برق نمایشی و برونگرایانه دارند. از نظر روابط انسانی به ظاهر اشخاصی خون‌گرم و اجتماعی هستند. غالباٌ به سرعت دوست می‎گیرند و عاشق می‌شوند، ولی در ارتباط با طرف مقابل بسیار خودخواه، بی‎توجه، بی‌حرمت، استثمارگر، تهدیدکننده و متوقع هستند.

بعد از مدتی دوستی و عشق‌شان از بین می‌رود و انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده است. یک جنبه مهم دیگر رفتار آنان توجه‎طلبی است و همیشه در پی جلب توجه هستند. حتی وقتی توجهی کسب نکنند دچار مشکلات روانی دیگری بویژه افسردگی می‌شوند. چشم آنها به دنبال این است که چقدر جلب توجه کرده‎اند. بسیار تلقین‌پذیر هستند و به آسانی تحت‌تأثیر پیشنهاد‌ها و اوامر دیگران به ویژه افرادی که ما فوق آنها هستند قرار می‌گیرند و ساده‎لوحانه با آنها هم عقیده می‌شوند.

قضاوت آنان سریع و بدون وسواس است و هیچ عمق و استحکامی ندارد. خیلی سریع تغییر می‌کنند. چشم بر چشم کسانی که می‌خواهند توجه آنان را جلب کنند می‎دوزند تا ببینند چقدر در آنان نفوذ کرده‎اند. با شیوه‌های مختلفی جهت جلب توجه افراد مافوق اغوا‌گرایانه رفتار می‌کنند. رفتار اغواگرانه در هر دو جنس مشهود است. خیال‌پردازی جنسی در مورد کسانی که گرفتار آنها هستند فراوان پیش می‌آید. برخی از بیماران نمایشی دچار اختلال کنشی جنسی هستند.

رفتار بیمار در هر دو جنس «اغواگرانه و نمایشی» است، بخصوص از لحاظ جنسی اهل «لاس‌زدن و عشوه کردن» هستند، بویژه زنان که ممکن است به صورت اغوا‌کننده‌ای «لباس بپوشند، رفتار کنند یا خود را آرایش نمایند. در روابط جنسی ناپخته و مشکلات واقعی زیادی دارند. زنان ممکن است به ارگاسم نرسند و مردان نیز (ناتوانی جنسی) دارند. این بیماران همچنین ممکن است برای جلب‌توجه «ژست‌های تهدید» و «خودکشیهای نمایشی جلب توجه‌کننده» را داشته باشند.

این بیماران طالب هیجان هستند و ممکن است خود را درگیر مسائل قانونی ساخته، به سوء مصرف داروها دست بزنند یا بی‎مبالاتی جنسی از خود نشان دهد.

آنها ممکن است با ابراز علنی و افراطی هیجانی خود باعث ناراحتی دوستان یا آشنایان شوند (برای مثال، در آغوش‌گرفتن آشنایان دور با شور و شوق افراطی، گریه غیرقابل کنترل در موقعیتهای احساسی جزئی، یا قشقرق‌بازی). با وجود این اغلب به نظر می‌رسد که هیجان‌های آنان چنان به سرعت تغییر می‎کنند که عمیقاً قابل احساس نیستند. به همین دلیل ممکن است دیگران آنان را به وانمود‌کردن این احساس‌ها متهم سازند. افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی بسیار تلقین پذیرند.

عقاید و احساس‌های آنها به سادگی تحت‌تأثیر دیگران و هوس‌های گذرای خودشان قرار می‌گیرد. آنها بویژه از نظر اعتماد‌کردن به افراد صاحب قدرت، ممکن است بسیار زودباور یا ساده لوح باشند و عقیده داشته باشند که این افراد به صورت معجزه‌آسایی قادرند مشکلات آنها را حل کنند. این افراد میل دارند تا به دیگران شک کنند و به سرعت مجاب شوند. افراد مبتلا به این اختلال، اغلب روابط را صمیمانه‌تر از آنچه واقعاً هست در نظر می‌گیرند و تقریباً هر آشنایی را با «عزیزم» یا «دوست عزیزم» خطاب می‌کنند و پزشکانی را که تنها یک بار و یا دوبار و آنهم تحت شرایط حرفه‌ای ملاقات کرده‌اند، با اسامی کوچک مورد خطاب قرار می‌دهند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *